علی کهرو

فرزندان من، دوستان من! من اکنون به پایان زندگی نزدیک گشته ام. من آن را با نشانه های آشکار دریافته ام.
وقتی درگذشتم مرا خوشبخت بپندارید و کام من این است که این احساس در کردار و رفتار شما نمایانگر باشد، زیرا من به هنگام کودکی، جوانی و پیری بخت یار بوده ام. همیشه نیروی من افزون گشته است، آن چنان که هم امروز نیز احساس نمیکنم که از هنگام جوانی ناتوان ترم.


من دوستان را به خاطر نیکویی های خود خوشبخت و دشمنانم را فرمان بردار خویش دیده ام.

زادگاه من بخش کوچکی از آسیا بود. من آنرا اکنون سربلند و بلندپایه باز می گذارم. اما از آنجا که از شکست در هراس بودم ، خود را از خودپسندی و غرور بر حذر داشتم. حتی در پیروزی های بزرگ خود ، پا از اعتدال بیرون ننهادم. در این هنگام که به سرای دیگر می گذرم، شما و میهنم را خوشبخت می بینم و از این رو می خواهم که آیندگان مرا مردی خوشبخت بدانند. مرگ چیزی است شبیه به خواب در مرگ است که روح انسان به ابدیت می پیوندد و چون از قید و علایق آزاد می گردد به آتیه تسلط پیدا می کند و همیشه ناظر اعمال ما خواهد بود پس اگر چنین بود که من اندیشیدم به آنچه که گفتم عمل کنید و بدانید که من همیشه ناظر شما خواهم بود ، اما اگر این چنین نبود آنگاه ازخدای بزرگ بترسید که در بقای او هیچ تردیدی نیست و پیوسته شاهد و ناظر اعمال ماست.


باید آشکارا جانشین خود را اعلام کنم تا پس از من پریشانی و نابسامانی روی ندهد.
من شما هر دو فرزندانم را یکسان دوست می دارم ولی فرزند بزرگترم که آزموده تر است کشور را سامان خواهد داد.


فرزندانم! من شما را از کودکی چنان پرورده ام که پیران را آزرم دارید و کوشش کنید تا جوانتران از شما آزرم بدارند.
تو کمبوجیه، مپندار که عصای زرین پادشاهی، تخت و تاجت را نگاه خواهد داشت. دوستان یک رنگ برای پادشاه عصای مطمئن تری هستند.


همواره حامی کیش یزدان پرستی باش، اما هیچ قومی را مجبور نکن که از کیش تو پیروی نماید و پیوسته و همیشه به خاطر داشته باش که هر کسی باید آزاد باشد تا از هر کیشی که میل دارد پیروی کند .


هر کس باید برای خویشتن دوستان یک دل فراهم آورد و این دوستان را جز به نیکوکاری به دست نتوان آورد.
از کژی و ناروایی بترسید .اگر اعمال شما پاک و منطبق بر عدالت بود قدرت شما رونق خواهد یافت ، ولی اگر ظلم و ستم روا دارید و در اجرای عدالت تسامح ورزید ، دیری نمی انجامد که ارزش شما در نظر دیگران از بین خواهد رفت و خوار و ذلیل و زبون خواهید شد . من عمر خود را در یاری به مردم سپری کردم . نیکی به دیگران در من خوشدلی و آسایش فراهم می ساخت و از همه شادی های عالم برایم لذت بخش تر بود.


به نام خدا و نیاکان درگذشته ی ما، ای فرزندان اگر می خواهید مرا شاد کنید نسبت به یکدیگر آزرم بدارید.
پیکر بیجان مرا هنگامی که دیگر در این گیتی نیستم در میان سیم و زر مگذارید و هر چه زودتر آن را به خاک باز دهید. چه بهتر از این که انسان به خاک که این همه چیزهای نغز و زیبا می پرورد آمیخته گردد.
من همواره مردم را دوست داشته ام و اکنون نیز شادمان خواهم بود که با خاکی که به مردمان نعمت می بخشد آمیخته گردم.


هم اکنون درمی یابم که جان از پیکرم می گسلد ... اگر از میان شما کسی می خواهد دست مرا بگیرد یا به چشمانم بنگرد، تا هنوز جان دارم نزدیک شود و هنگامی که روی خود را پوشاندم، از شما خواستارم که پیکرم را کسی نبیند، حتی شما فرزندانم. پس از مرگ بدنم را مومیای نکنید و در طلا و زیور آلات و یا امثال آن نپوشانید . زودتر آنرا در آغوش خاک پاک ایران قرار دهید تا ذره ذره های بدنم خاک ایران را تشکیل دهد . چه افتخاری برای انسان بالاتراز اینکه بدنش در خاکی مثل ایران دفن شود.
از همه پارسیان و هم پیمانان بخواهید تا بر آرامگاه من حاضر گردند و مرا از اینکه دیگر از هیچگونه بدی رنج نخواهم برد شادباش گویند.


به واپسین پند من گوش فرا دارید. اگر می خواهید دشمنان خود را تنبیه کنید، به دوستان خود نیکی کنید.

سلام

امروز ۲۵ اردیبهشت روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی است. به نظر من فردوسی بزرگترین

شاعر ایرانیست.او در دوره ای که اعراب از یک سو و ترکان(غزنویان)از سوی دیگر بر فرهنگ این 

سرزمین می تاختند پرچم ایرانی بودن و زبان فارسی را برافراشت. او طی ۳۰ سال تمام ثروت و مکنت 

خود را در راه سرودن شاهنامه صرف کرد و در پایان پاداشی را که سزاوار آن بود هرگز دریافت نکرد.

خدمتی که او به فرهنگ ما کرد هیچکس نتوانست آن را انجام دهد.

ولی امروز که مثلا روز بزرگداشت مقام فردوسی بود صدا و سیما چه کرد؟ هیچ

اگر روز وفات فلان روحانی بود حداقل یک هفته تمام صدا و سیما بسیج میشد و برنامه های مختلفی

از تمام شبکه های تلویزیون و رادیو پخش میکرد.

باشد که ما برای بزرگان ایرانی احترامی بیشتر قائل باشیم و واقعا قدر آنها را بدانیم.

       چو ایران نباشد تن من مباد      بدین بوم و بر زنده یک تن مباد

سلام

۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۶ بهترین روز زندگی من است. در این روز من پدر شدم .

واقعا احساسی شیرین و  وصف ناشدنی است. عزیز دلم پسر است .

اسمش را آریو گذاشتم. بله به خاطر علاقه ای که به آریو برزن دارم اسم فرزندم

را آریو گذاشتم تا اگر خدا بخواهد در آینده مثل آریوبرزن مردی بزرگ شود.

 

سلام دوستان چند روزی بیشتر به سیزده بدر نمونده ولی چون تا هجدهم فروردین به اینترنت دسترسی ندارم مجبورم مطلب سیزده بدر را الآن بنویسم.

 اینجوری که معلومه فکر کنم امسال  سیزدهه برف و بارون و تگرگ و طوفان و سونامی و ....  همه قراره با هم بیان . روز هفتم که رفته بودم ازون(ازان) چنان بارونی اومد که تا سال بعد هم زمین خشک نمیشه. باز هم از خدا میخوام نعمت آفتاب را از ما دریغ نکنه و تا سیزدهم کوه و صحرا خشک بشه. هر سال سیزده بدر تو ازون ملت میریزن تو دشت و کوه و بیابون ما هم هرسال به جایی به اسم  سه کلنگ یا سه برار(سه برادر) میریم که سه کوه به هم چسبیده هستند و تقریبا جای سرسبزیه. جاهایی که مردم ازون برای سیزدهه به اون میروند عبارتند از: (البته با گویش محلی)

سه برار se berar - کو کرچ koo kerch  - چا پرخ cha perakh - کو کرو koo karoo - لورک levark - کلفتی kolofti - چا توت cha toot - سنگ او دیزولی seng ov dizooli - لافتارون laftaroon - دم کله dom kola و غیره... 

امیدوارم سیزده بدر خوبی داشته باشید

 

 

بر پايه يادداشتهاي روزانه "كاليستنسCallisthenes " مورخ رسمي اسكندر، 12 اوت سال 330 پيش از ميلاد، نيروهاي اين فاتح مقدوني در پيشروي به سوي "پرسپوليس" پايتخت آن زمان ايران، در يك منطقه كوهستاني صعب العبور (دربند پارس، تكاب در كهگيلويه) با يك هنگ ارتش ايران (1000 تا 1200 نفر) به فرماندهي ژنرال «آريو برزن Ario Barzan » رو به رو و متوقف شدند و اين هنگ چندين روز مانع ادامه پيشروي ارتش دهها هزار نفري اسكندر شده بود كه مصر، بابل و شوش را قبلا تصرف و در سه جنگ، داريوش سوم را شكست و فراري داده بود. سرانجام اين هنگ با محاصره كوهها و حمله به افراد آن از ارتفاعات بالاتر از پاي درآمد و فرمانده دلير آن نيز برخاك افتاد.
     مورخ اسكندر نوشته است كه اگر چنين مقاومتي در گاوگاملاGaugamela (كردستان كنوني عراق) در برابر ما صورت گرفته بود، شكست مان قطعي بود. در "گاوگاملا" با خروج غير منتظره داريوش سوم از صحنه، واحدهاي ارتش ايران نيز كه درحال پيروز شدن بر ما بودند ؛ در پي او دست به عقب نشيني زدند و ما پيروز شديم. داريوش سوم در جهت شمال شرقي ايران فرار كرده بود و « آريو برزن » در ارتفاعات جنوب ايران و در مسير پرسپوليس به ايستادگي ادامه مي داد.
    دلاوري هاي ژنرال آريو برزن، يكي از فصول تحسين برانگيز تاريخ وطن ما را تشكيل مي دهد و نمونه اي از جان گذشتگي ايراني در راه ميهن را منعكس مي كند.
    آريو برزن و مردانش 90 سال پس از ايستادگي لئونيداس در برابر ارتش خشايارشا در ترموپيل، كه آن هم در ماه اوت روي داد مقاومت خود را به همان گونه در برابر اسكندر آغاز كرده بودند. اما ميان مقاومت لئونيداس و آخرين ايستادگي «آريو برزن» در اين است؛ كه يونانيان در ترموپيل، در محل برزمين افتادن لئونيداس، يك پارك و بناي ياد بود ساخته و مجسمه او را برپا داشته و آخرين سخنانش را بر سنگ حك كرده اند تا از او سپاسگزاري شده باشد، ولي از «آريو برزن» ما جز چند سطر ترجمه از منابع ديگران اثري در دست نيست.چرا؟. اگر به فهرست درآمدهاي توريستي يونان بنگريم خواهيم ديد كه بازديد از بناي ياد بود و گرفتن عكس در كنار مجسمه لئونيداس براي يونان هرسال ميليونها دلار درآمد گردشگري داشته است. همه گردشگران ترموپيل اين آخرين پيام لئونيداس را با خود به كشورهايشان مي برند: اي رهگذر، به مردم لاكوني ( اسپارت ) بگو كه ما در اينجا به خون خفته ايم تا وفاداريمان را به قوانين ميهن ثابت كرده باشيم( قانون اسپارت عقب نشيني سرباز را اجازه نمي داد). لئونيداس پادشاه اسپارتي ها بود كه در اوت سال 480 پيش از ميلاد، دفاع از تنگه ترموپيل در برابر حمله ارتش ايران به خاك يونان را برعهده گرفته بود.
    

«آريو برزن» و مردانش جان دادند تا اسكندر مقدوني از اين پلكان قدرت و عظمت بالا نرود

    

آريو برزن و مردانش جان بر كف نهادند تا پايتخت ميهنشان به دست اسكندر به اين صورت در نيايد ، اما ويرانه هاي آن هم خبر از بزرگي و عظمت و اصالت تمدن ايرانيان باستان مي دهد ــ تمدن و فرهنگي كه رسالت پاسداري از آن تكليف بي چون و چراي هر ايراني و ايراني تبار است. تا اين ستون هاي سر به فلك كشيده كه ميراث مشترك همه ايرانيان است بر جاي باشند ، ايران هم باقي خواهد بود ــ به همان گونه كه در 13 قرن گذشته عربان ، اقوام مهاجر ماوراء آسياي مركزي ، مغولها و استعمار گران اروپايي نتوانستند آن را و فرهنگش را از ميان بردارند. مطالب بر گرفته از وبلاگ  بوف كور كنون گويمت رويدادي دگر زتاريخ ديرين اين بوم و بر چو اسكندر آمد به ملك كيان يكي گرد فرمانده قهرمان به ايرانيان داد درس وطن در اين ره گذشت از سرو جان و تن كه فرزند نام آور ميهن است مر آن شير دل آريو برزن است چو اسكندر آهنگ ايران نمود همه آگهان را هراسان نمود جهانگستري فكرو سوداي او جهانگيري انديشه و رأي او چو موج شتابنده مي راند پيش بشد كار دارا به سختي پريش سرانجام دارا در آمد زپا از اين بار شد پشت ايران دوتا بسي شهر ها را سكندر گشود به جز پارس ، چون راه دشوار بود گذرگاه او تنگه اي بود تنگ دو سويش همه صخره و كوه و سنگ همه سنگ ها بود ره ناپذير همه صخره هايش كهن سال و پير در آن تنگه سردار ايران سپاه بر اسكندر و لشكرش بست راه چو كوهي سر افراشت بر آسمان كه تا ره بود بسته بر دشمنان پس از روزها پايداري و جنگ پس از هفته ها كارزار و درنگ سكندر نيارست از آن ره گذشت بكارش فرومانه و در مانده گشت سرانجام فكري سكندر نمود پي چاره تدبير ديگر نمود بگفتا به سردار ايران سپاه كه بگذر زپيكار و بگشاي راه ببخشم ترا بر همه مهتري از اين پس تو سردار اسكندري ولي آريو برزن پاكدل پي پاس اين خاك و اين آب و گل به اسكندر از خشم پاسخ نداد چو كوهي فراروي او ايستاد سرانجام ، نابخرد گمرهي به دشمن نشان داد ، ديگر رهي چو اسكندر از تنگه آمد فراز زنو آريوبرزن چاره ساز گران پا تر از صخره هاي بلند بپا ايستاد اندر آن ، تنگ ، بند بدينگونه ره بر سكندر ببست بر او آشكار و مسلم شكست بدانست جز مرگ در پيش نيست و را تا عدم يك قدم بيش نيست چو نزديك شد لحظه واپسين به ميدان آورد گفت اين چنين : (( بدان اي سكندر پس از مرگ من پس از ريزش آخرين برگ من تواني گشايي در پارس را نهي بر سرت افسر پارس را به تخت جم و كاخ شاهنشهان قدم چون نهي بادگر همرهان مبادا شوي غره از خويشتن كه ايران بسي پرورد همچو من چو اسكندر اين جانفشاني بديد سر انگشت حيرت به دندان گزيد به آهستگي گفت با خويشتن كه اينست مفهوم عشق وطن اگر چند آن آريا مرد گرد پي پاس ايران زمين ، جان سپرد ولي داد درسي به ايرانيان كه در راه ايران چه سهل است جان !)) سروده خانم توران بهرامي ( شهرياري ) برگرفته از كتاب ديوان توران